Muzeum „Izba Polska” we wsi Taagerup położone jest w południowej część wyspy  Lolland w odległości około 5 km od miasteczka Rodby i 12 km od miasta Maribo. Muzeum powstało w roku 1984 z inicjatywy redaktora miejscowej gazety Torstena Elsvora. Wokół Torstena Elsvora zebrała się grupa entuzjastów, którzy chcieli upamiętnić polskich pracowników sezonowych pracujących na wyspie Lolland w I ćw. XX wieku. Muzeum mieści się w dawnym budynku mieszkalnym sezonowych pracowników rolnych wzniesionym przez ówczesnych właścicieli majątku Lungholm w roku 1911 roku. Budynek zaprojektował znany architekt duński Henrik Christopher Glahn. Pierwsi polscy pracownicy sezonowi zostali w nim zakwaterowani w kwietniu 1912 roku. Trudno jest dzisiaj ustalić skąd pochodzili, brak jest kwerendy archiwalnej ani też badań, na podstawie których można byłoby precyzyjnie określić skąd przyjechali pierwsi pracownicy sezonowi. Można jedynie domniemywać, że przybyli z południa Polski, z okolic Tranowa. To są jednak tylko przypuszczenia niepotwierdzone badaniami archiwistycznymi. Według informacji zebranych przez Torstena Elsvora w obiekcie tym mieszkało jednorazowo, w sezonie od kwietnia do listopada, 30 robotnic polskich oraz nadzorca z rodziną.  Muzeum zostało udostępnione zwiedzającym 29 listopada 1984 roku.

Ekspozycja została utworzona w jedynym oryginalnie zachowanym pomieszczeniu będącym izbą polskich pracownic sezonowych z początku XX wieku. Odtworzono wyposażenie pomieszczenia oraz wykorzystywane w tym czasie sprzęty. Na ekspozycji został  zaprezentowany moment przyjazdu pracownic sezonowych do Danii. Odbywało się to zwykle wiosną w kwietniu. Ściany izby pomalowano na biało, a podłoga zachowana jest w takim samym stanie  jak na początku XX wieku – z desek nie malowanych. Łóżka ustawione zostały w miejscach oznaczonych w oryginalnym sporządzonym przez Hendrika Glantha, pod sianami. Planowo wcześniej ustawienie trzech łóżek piętrowych, ale po konsultacjach z pracownikami muzeum Lolland – Falster uznano, że celowym będzie ustawienie jednego łóżka piętrowego jako przykładu warunków życia mieszkańców Polakkaserne przed rokiem 1908. Zmieniono również wyposażenie wnętrza izby ustawiając w miejscu łożek piętrowych dwa pojedyncze łóżka. Jest to zgodne z warunkami w jakich zakwaterowani byli pracownicy sezonowi w Polakkasernen po roku 1912.

Na ekspozycji prezentowane są dwa łóżka pojedyncze łóżka podobne do tych w jakie powszechnie wyposażano Polakkaseranen Jedno to samodzielnie wykonana przez pracowników sezonowych konstrukcja. Do budowy łóżka wykorzystano elementy innych mebli oraz sprężynującą siatką. Drugie łóżko z dwoma zagłówkami pomalowane jest na zielono, z deskami bocznymi mocowanymi do zagłówków na metalowe wpusty. Na każdym łóżku położone są dwie pary prześcieradeł, poduszkę wraz z powłoczką i dwie pary prześcieradeł. W regulacjach ustawowych z roku 1908 roku nakazywano oddanie do dyspozycji pracownika sezonowego właśnie dwóch koców, dwóch prześcieradeł, powłoczki i poduszki. W przyszłości na jednym łózko położona zostanie pierzyna gdyż na

dostępnych zdjęciach widoczne są one na zdjęciach przybywających do portu pracownic sezonowych  z początku XX wieku.

Przy każdym z łóżek ustawiony jest kuferek taki sam z jakim przyjeżdżały polskie kobiety. W kuferkach poukładane są  najważniejsze dla kobiet przedmioty – odświętny ubiór, książeczki do nabożeństwa, obrazki święte, bilety kolejowe, muzuem. Pośrodku stoi  stół prostej roboty stolarskiej i cztery krzesła. Na stole z epoki rozłożone rozłożono kopię kontraktu oraz listy pisane przez pracowników sezonowych oraz rozmówki polsko duńskie z roku 1908  i gazety w których

znajdują się artykuły opisujące sytuację pracowników sezonowych. Izba oświetlona jest lampami naftowymi stojącymi na stole. W izbie wystawione są dwa żelazka których używały mieszkanki tej izby. .Na stole postawiona jest lampa naftowa. U sufitu zawieszony zostanie „pająk” z papieru i ziaren grochu.